Op de pagina ‘Je bent Liwwadder als’ schreef ik onlangs het verhaal van een van de buitenslapers uit het Leeuwarder Bos. Zijn tent werd in brand gestoken terwijl hij erin lag. Nog los van zijn brandwonden en het verlies van zijn spullen, is hij zijn gevoel van veiligheid verloren. Hij woonde al 5 jaar in een tentje daar zonder problemen, maar nu heeft hij een probleem. Omdat hij geen instanties of hulporganisaties wil, vroeg ik dus de hulp in van de bijna 70.000 Leeuwarders die lid zijn van deze Facebook pagina.
Wat er toen gebeurde was heel bijzonder. De reacties stroomde binnen. Veel waren hartverwarmend. Ze boden spullen aan, dachten mee voor alternatieve plekken en toonden veel medeleven en steun!
Daarnaast ontving ik een pb van een voormalig buitenslaapgenoot die mij wat zaken meegaf. Zijn woorden prikkelden mij en als dat gebeurt ga ik graag een stap verder.
Ik maakte een afspraak en nodigde deze jongeman uit om te komen praten bij Brownies en downieS in Leeuwarden.
Zichtbaar zenuwachtig ging hij naast mij op het terras zitten. Hij wilde in eerste instantie ook geen drinken.
Nadat ik hem mijn persoonlijke verhaal had verteld, kwam hij los. Het vertrouwen groeide en ik mocht hem zelfs op lunch trakteren.
Zijn levensverhaal is, zoals ik vaker hoor… Een slechte start in een gezin dat een kind niet de veiligheid, liefde en kansen geeft die ieder kind verdient. School dat eronder lijdt. Zelfmedicatie om de dagen aan te kunnen, verwoest tot een verslaving. Vluchten naar de andere kant van het land op een leeftijd dat je nog lang niet volwassen bent en worstelen met het leven. Dat alles zonder het netwerk wat zo belangrijk is om je op te vangen of als springplank voor je te dienen als je dat nodig hebt…
Deze jongeman slaagde er op eigen kracht en zonder hulp van instanties in om drie jaar geleden zijn blowverslaving onder de knie te krijgen en verruilde -door vanuit zijn situatie aan het werk te gaan en te sparen- zijn tentje in het Leeuwarder Bos voor een huis.
Ik heb enorme bewondering voor zijn verhaal en wil hem, nu hij op eigen kracht zo ver gekomen is graag met mijn kennis en netwerk verder helpen.
Dus maak ik een afspraak om samen met hem in gesprek te gaan met Senan in het netwerkcentrum.
Hoewel hij zeer intelligent is, is hij na zijn MBO 2 diploma op ICT gebied, vlak voor hij zijn MBO 3 diploma zou krijgen teleurgesteld afgehaakt. “Maar ik houd enorm van programmeren”, waarna een gepassioneerd verhaal volgt vol ict termen die voor mij als Chinees klinken, maar zijn ogen laten twinkelen. Werkervaring in de ICT heeft hij echter niet….
Dus besluit ik ook een vriend te benaderen met een bedrijf dat internationaal geweldige games ontwikkelt. Misschien kan hij deze jongeman een kans geven of meedenken naar een plek waar hij zijn passie en kunnen verder kan ontwikkelen?
Tot slot wijs ik deze jongen op het bestaan van een stichting die hem misschien kan helpen om zijn gebit, dat zichtbaar en onzichtbaar te lijden heeft gehad van het leven dat hij leefde, te herstellen.
Als ik mijn fractie-woordvoerder over de bijzondere ontmoeting vertel, biedt zij meteen aan dat hij haar altijd mag contacten. Zij heeft zijn route een aantal jaar ook afgelegd en ik volgde haar van dichtbij hierin.
Ik leg het contact tussen beide en op tweede Pinksterdag zullen zij samen afspreken. Ik hoop dat hij dit gesprek iets minder gespannen ingaat en voelt dat er ook mensen zijn die -zonder verwachting- het goede met hem voorhebben….